Mensenrechtenverdediger en socialist

Het voelt nog een beetje onwennig om het zo te zeggen, maar dit ben ik: een mensenrechtenverdediger en een socialist! Voor veel mensen om mij heen was het ook even wennen dus daarom hier nog even een (korte) uitleg. 

Alweer bijna een jaar geleden begon ik aan een groot ‘avontuur’ dat mij naar Colombia heeft doen vertrekken. Na mijn ervaringen bij het Internationaal Strafhof kon en wilde ik de daar ‘geopende deur’ richting de ‘echte wereld’ niet dichtslaan. Nee ik wilde er juist iets mee doen. Niet eens zo zeer voor mn eigen ervaringen, hoewel dat natuurlijk nooit los te koppelen valt, maar meer omdat ik geloof dat de wereld zoals die is en werkt niet zo zou moeten zijn en werken. Ik geloof dat de ene persoon niet meer ‘waard’ is dan de ander en dat we daar ook naar zouden moeten leven (hoe moeilijk dat soms ook is).

Vredesonderhandelingen

Het haalde afgelopen week zelfs de Nederlandse kranten: Colombiaanse regering kondigt vredesonderhandelingen met de FARC aan. De gesprekken gaan plaats vinden in Oslo, onder internationaal toezicht en er wordt in de tussentijd geen staakt het vuren afgekondigd. Dit onder het mom, we hebben geleerd van de fouten uit het verleden.

Hoewel, bepaalde veranderingen in de grondwet dit nieuws de afgelopen maanden al beetje bij beetje aankondigde is het in oktober van dit jaar dan echt zover, dan wordt de dialoog die meer dan tien geleden werd opgeheven weer opgepakt.

Radiostilte, vakantie, werk en een achtbaan aan emoties

(Iets later dan gepland, maar met terugwerkende kracht mijn blog van anderhalve week geleden)

Wekenlang heb ik niet geschreven en mn blog verwaarloosd. Echt reden om te schrijven toen ik in Nederland was had ik niet, maar ook daarna bleef de zin en de inspiratie nog even weg. Waarom? Ik weet het niet, de afgelopen weken waren vol met van alles: Mensen ontmoeten, werken, weer afscheid nemen, terug zijn in Bogota, hier weer mn plekje zoeken, hoofdpijn, werken, ziek zijn, kortom genoeg redenen om niet te schrijven.

Stapje voor stapje

Vrijdag is de oud generaal Rito Alejo del RioRojas veroordeeld tot 26 jaar gevangenisstraf. Het hof achtte hem verantwoordelijk voor de gruwelijke moord op Marino Lopez Mena die op 27 februari 1997 op gruwelijke wijze door een stel paramilitairen werd vermoord (zie eerder blog over Cacarica). Deze paramilitairen liepen daar echter niet zomaar rond maar in samenwerking/onder leiding van de zeventiende brigade van het Colombiaanse leger, onder leiding dus van de heer Rito Alejo.

Mijn collega, die de zaak voerde, had er een hard hoofd in, we hebben het hier over een hoge generaal met veel aanzien, wat genoeg reden voor vrijspraak kan zijn. Maar nee hoor, vrijdag oordeelde de rechtbank dus toch in ons voordeel en achtte ze de man verantwoordelijk voor de moord op Marino Lopez en voor samenwerking met de paramilitairen in het gebied. Bij ons was het feest en de hele dag rinkelde de telefoon.

De President gezien :-)

Ik was eigenlijk bezig met een ander blog over de weken dat ik in Nederland was en mijn terugkomst weer hier in Bogota maar die is nog niet af en ik heb wel vandaag de President gezien. Niet op TV of in de krant maar in levenden lijve!! 

De Inter-Amerikaanse Commissie voor de Rechten van de Mens organiseerde zijn eerste in een reeks van fora om het te hebben over de toekomst van het Inter-Amerikaanse mensenrechten systeem. Colombia mocht aftrappen en de President, Juan Manuel Santos mocht de boel komen openen met een praatje. En dus moesten we eerst door een berg beveiliging (moest zelfs mijn laptop aanzetten tijdens de check, kijken of ie niet zou ontploffen…. Ja zou zomaar kunnen) en toen konden we met alle aanwezigen bijna een uur wachten tot meneer de President ook was opgestaan en presentie kwam geven…. Wij zaten om iets over achten klaar, hij waarschijnlijk aan z’n ontbijt. 

Van wat we haten naar waar we van houden

Soms, of beter gezegd vaak ben ik toch redelijk gesloopt wanneer ik na mn werk thuis kom. Soms weet ik niet goed wat ik op een dag allemaal gedaan heb en toch ben ik moe en zit mn hoofd vol. Natuurlijk kost alles in het Spaans lezen nog steeds net iets meer energie dan gewoon in het Nederlands of Engels maar toch is dat het volgens mij niet. Wat het wel is, is het soort werk. Het zijn de dingen die ik lees en die me aan het denken zetten. Er zijn zoveel verschillende onderwerpen die op een dag voorbij komen, nog zoveel nieuws en zoveel wat ik nog wil weten en graag wil begrijpen, maar tegelijk is het gewoon teveel.

Vergadering …. en geweld tegen vrouwen

Iedere eerste dinsdag van de maand hebben we vergadering. Nou ja vergadering ik weet niet of ik het in Nederland een vergadering zou noemen, misschien zou ik het eerder een maandelijkse bijeenkomst waarbinnen plaats is voor discussie en reflectie en waar maar zelden praktische punten worden besproken noemen. Afijn, de laatste maanden hebben we er de gewoonte van gemaakt om tijdens deze ‘vergaderingen’ te kijken welke gebeurtenissen (van de afgelopen maand) van belang zijn, voor ons als persoon en voor de organisatie waarbinnen we werken en het werk dat we doen.