Dag van de Rechten van de Mens

Sommige dingen kun je beter vertellen dan (be)schrijven.
Een korte impressie over de impact en het belang van het werk van de 'Comisión Intereclesial de Justicia y Paz' en het werk dat ik doe.
Klik hier voor het filmpje

Naar Cacarica en nog veel meer..!!!

De rit naar Choco (het departement in het noorden tegen de grens met panama en grenzend aan zowel de Caribische zee als de Stille Oceaan) was lang, de tijd die ik heb doorgebracht in de verschillende bootjes over de verschillende rivieren was nog langer, maar al het zitten en ‘wachten’ was het meer dan waard en ik heb zoveel gezien, gehoord en gevoeld dat ik eigenlijk niet goed weet waar te beginnen en wat te vertellen.

Ik wil vertellen hoe mooi het was, maar ook hoe vergeten en afgelegen de mensen en de gemeenschappen in deze gebieden leven. El Choco is rijk aan grondstoffen, grote stukken zijn (nog) oerwoud, er is een overvloed aan rivieren waarover het meeste vervoer plaatsvind en de bevolking bestaat voornamelijk uit Afro-Colombianen. Het is er warm en vochtig het stikt er van de muggen, hier en daar wonen mensen in houten huisjes, de mensen zijn warm en gepassioneerd, kortom een totaal andere wereld dan Bogota.

Verbroken stilte

Ongeveer een half jaar geleden schreef ik een blog over Roma en Sinti in Nederland, een vergeten volk met een vergeten geschiedenis. Vandaag zond Hollanddoc een documentaire ‘verbroken stilte’ genaamd, waarbij Orhan Galjus afreist naar Duitsland en Polen om de Holocaust van de Roma en Sinti de herdenken, of beter gezegd te ontdekken en vooral niet te vergeten.

De documentaire raakt me, de zoektocht naar het verleden, het vergeten, het zwijgen, maar ook het in stand houden van de herinnering. En dan de beelden van Auschwitz en Birkenau, plekken, verhalen en een sfeer die zeven jaar gelden, toen ik daar was, ook zo enorm veel indruk  op me hebben gemaakt en waar simpelweg geen woorden voor zijn.

Regeringsakkoord, vredesakkoord en conflict

Mijn laatste blog schreef ik meer dan een maand geleden, een paar dagen voor de verkiezingen. De verkiezingsuitslag liet een enorme tweedeling zien en dwong de VVD en de PvdA, die tot de avond voor de verkiezingen lijnrecht tegenover elkaar stonden, tot samenwerken. Gelukkig zijn beide partijen politiek volwassen, wat in de praktijk neerkomt op water bij de wijn doen en compromissen sluiten, en zijn ze vandaag al tot een regeringsakkoord gekomen. Zo, even binnen zeven weken… en dan nu met z’n allen aan de slag.

Of het allemaal zo’n fijne maatregelen zijn die ze gaan doorvoeren, tja we zullen het gaan zien. Er wordt in ieder geval geïnvesteerd in onderwijs, dus dat is fijn, ow en nodig ook J. Natuurlijk moet ontwikkelingssamenwerking er wel aan geloven. Er gaat één miljard vanaf…. Gelukkig gaat 250 miljoen daarvan naar Defensie voor vredesmissies. Dat is fijn, mochten de vredesbesprekingen hier uitlopen op één grote mislukking dan heeft Nederland nog ergens een potje om wat soldaten te sturen die de vrede kunnen komen handhaven, ook al hoop ik dat ze naar Syrië worden gestuurd, want daar zijn ze ook hard nodig en  de insteek van de onderhandelaars hier  is(van zowel de regering als de FARC) om voor juli volgend jaar tot een vredesakkoord te komen.

Mensenrechtenverdediger en socialist

Het voelt nog een beetje onwennig om het zo te zeggen, maar dit ben ik: een mensenrechtenverdediger en een socialist! Voor veel mensen om mij heen was het ook even wennen dus daarom hier nog even een (korte) uitleg. 

Alweer bijna een jaar geleden begon ik aan een groot ‘avontuur’ dat mij naar Colombia heeft doen vertrekken. Na mijn ervaringen bij het Internationaal Strafhof kon en wilde ik de daar ‘geopende deur’ richting de ‘echte wereld’ niet dichtslaan. Nee ik wilde er juist iets mee doen. Niet eens zo zeer voor mn eigen ervaringen, hoewel dat natuurlijk nooit los te koppelen valt, maar meer omdat ik geloof dat de wereld zoals die is en werkt niet zo zou moeten zijn en werken. Ik geloof dat de ene persoon niet meer ‘waard’ is dan de ander en dat we daar ook naar zouden moeten leven (hoe moeilijk dat soms ook is).

Vredesonderhandelingen

Het haalde afgelopen week zelfs de Nederlandse kranten: Colombiaanse regering kondigt vredesonderhandelingen met de FARC aan. De gesprekken gaan plaats vinden in Oslo, onder internationaal toezicht en er wordt in de tussentijd geen staakt het vuren afgekondigd. Dit onder het mom, we hebben geleerd van de fouten uit het verleden.

Hoewel, bepaalde veranderingen in de grondwet dit nieuws de afgelopen maanden al beetje bij beetje aankondigde is het in oktober van dit jaar dan echt zover, dan wordt de dialoog die meer dan tien geleden werd opgeheven weer opgepakt.

Radiostilte, vakantie, werk en een achtbaan aan emoties

(Iets later dan gepland, maar met terugwerkende kracht mijn blog van anderhalve week geleden)

Wekenlang heb ik niet geschreven en mn blog verwaarloosd. Echt reden om te schrijven toen ik in Nederland was had ik niet, maar ook daarna bleef de zin en de inspiratie nog even weg. Waarom? Ik weet het niet, de afgelopen weken waren vol met van alles: Mensen ontmoeten, werken, weer afscheid nemen, terug zijn in Bogota, hier weer mn plekje zoeken, hoofdpijn, werken, ziek zijn, kortom genoeg redenen om niet te schrijven.