Een vriendin van me werkt
met gedemobiliseerde FARC strijders. Pittig, moeilijk en soms risicovol werk,
want als gedemobiliseerde hoor je eigenlijk nergens meer bij. Revolutionair of
strijder ben je niet meer, de maatschappij beschouwt je als ‘minderwaardig’ en
wanneer je de waarheid gaat lopen verkondigen heb je soms helemaal een
probleem.
Voor de vorige regering
waren demobilisaties hét paradepaardje. Zo demobiliseerden tussen 2003 en
2006 zo’n beetje alle paramilitairen en zowaar ook een aantal FARC fronten.
President Uribe liet mede door deze demobilisaties zien dat hij en zijn regering
het conflict in dit land wel kon oplossen. De cijfers lieten niet te wensen
over, duizenden paramilitairen leverden hun wapens in en tegelijk boekte het
leger resultaat na resultaat tegen de FARC. Met ‘resultaat’ bedoel ik het
uitschakelen van strijders en of
fronten, niet door demobilisatie maar door, hoe zal ik het netjes zeggen, het
voeren van oorlog.
Helaas bleken de cijfers
van de geboekte successen vaak niet helemaal te kloppen. Zo zijn in de
afgelopen 10 jaar minstens 3000 burgers lukraak vermoord simpelweg om de
statistieken van het leger op te pimpen. Ze werken meegenomen/gearresteerd of
meegelokt, vermoord, ‘verkleed’ als guerrillero en vervolgens gepresenteerd als
een succes van het leger. Yes, weer een FARC strijder minder!! Het werd een
heel schandaal, maar als het goed is heeft het leger dit soort wanpraktijken nu
afgeleerd….
