Jouw kansen, mijn kansen & leren relativeren

Ter inleiding aan dit stukje wil ik eerst even zeggen dat na de eerste zes moeilijke weken van administratieve (en dergelijke) rompslomp, het administratieve achter de rug was maar het moeilijke nog niet. Sinds mijn aankomst hier heb ik geprobeerd om op mijn werk ‘mijn plekje’ te vinden. Ik was klaar om me volledig op iets nieuws te storten en met van alles en nog wat aan de slag te gaan. Helaas bleek dit stukken moeilijker dan ik van tevoren ooit had kunnen denken en kwam ik terecht in een volledige cultuur/organisatie schok waar ik nog steeds iedere dag mee struggle.

Mijn werk is een spiegel die laat zien hoe bepaalde dingen die ik heel normaal vind, zoals communicatie, teamoverleg, duidelijkheid, openheid en feedback ineens helemaal niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Het idee is dat ik me aanpas en hier mee om leer gaan, maar dat is vaak moeilijker gezegd dan gedaan. Vooral wanneer ik me juist door al deze elementen een beetje aan m'n lot overgelaten voel. En dus probeer ik iedere dag weer de balans te vinden tussen hoe zij werken en hoe ik kan functioneren, ook al vind ik het knap lastig om rapporten te schrijven met een minimum aan communicatie en afwezigheid van feedback.

De grenzen van kritiek

Ik werk voor een organisatie die kritisch is. Hun reden van zijn is het aan de kaak stellen van wat er wel niet allemaal mis in dit land. Het idee: de dingen niet in de doofpot stoppen maar ze openlijk ‘bespreekbaar’ maken. De grootste angst van veel mensen en organisaties is dan ook het feit dat het gebeurde en de slachtoffers van het gebeurde vergeten zullen worden.

En dan gebeurt er iets interessants, juist door deze angst van het vergeten blijft men hangen in het verleden, een verleden dat niet meer goed kan worden gemaakt door het heden. En dat kan ook niet, want zelfs gerechtigheid kan altijd pas komen nadat het onrecht al heeft plaatsgevonden en hoewel dit onrecht door de latere ‘gerechtigheid’ juist wel erkend wordt, het ‘goed maken’ is onmogelijk. En zo kom je op een punt dat het heden op een gegeven moment geen eerlijke kans meer krijgt en dat wat je ook doet of onderneemt het nooit goed genoeg zal zijn.

Santa Marta: vakantie, de Tairona en Simon Bolivar

Samen met PV vloog ik drie weken geleden naar Santa Marta. Volgens veel Colombianen dé plek van Colombia waar je heen moét!  Omdat het zooooo mooi is!! Nou is Santa Marta zelf niet zo heel erg spannend. Ook al is het een leuke Caribische stad, die net niet te groot en net niet te klein is. Hierdoor is het centrum, met als uitgangspunt de boulevard, overzichtelijk en makkelijk te bewandelen is. Kun je er heerlijk eten en drinken in leuke, hippe en aparte tentjes (ik heb er voor het eerst in Colombia echt (maar dan ook echt) lekker gegeten. En hebben PV en ik er ons dan ook prima vermaakt, ook al is het overdag net iets te warm (vooral als je NL en Bogota gewend bent).

Maar Santa Marta is ook nog maar een tipje van de sluier want op maar een paar kilometer buiten de stad begint het nationaal park ‘Tayrona’. Dat dit een nationaal park is geworden is goed te begrijpen want het is echt prachtig! Aan de oostkant regenwoud tot aan de kust (de bomen hangen zo goed als over de rotsen in de zee. De rotsten worden onderbroken door idyllische strandjes (ook al is zwemmen op de meeste plekken te gevaarlijk). En aan de westkant ook begroeiing maar door meer droogte geen regenwoud achtige taferelen, maar wel de mooie stranden. En dat allemaal in een park met een lengte van ongeveer 40 kilometer.

Aarde

Afgelopen week was ik getuige van wat de jaarlijkse vergadering van mijn werk is. Eén keer per jaar komt de gehele organisatie bij elkaar en wordt er een week vergaderd, vergaderd en nog eens vergaderd. Het moment om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen en voor mij hét moment om de echte dynamiek van de organisatie wat beter te leren kennen. En ik zal er niet teveel over uitweiden, maar ik heb een hoop geleerd. Ook al kon je me aan het einde van iedere dag (de hele dag alleen maar luisteren en dan vaak door tot een uurtje of zeven ’s avonds) echt opvegen.

Waar ik wel verder over wil uitweiden is een project dat ik vorige week heb leren kennen.

Van Guantánamo naar Cacarica

Vorige week ‘ vierden’ de Amerikanen het tien jarig bestaan van de detentie faciliteit Guantánamo. Na 9/11 zijn hier honderden terroristen of vermeende terroristen weggestopt zonder ook maar ooit recht te hebben gehad op een eerlijk proces (En ja, ook terroristen hebben recht op een eerlijk proces). En hoewel President Obama had beloofd de boel te sluiten is dit de afgelopen jaren nog niet gelukt….

Guantánamo is een doorn in het oog van iedereen die ook maar ooit heeft beweerd dat internationaal recht ‘bestaat’. Want wat er in Guantánamo gebeurt is nogal in strijd met een aantal ‘internationale regels’. Zelf ben ik ‘helaas’ afgestudeerd in het vage onderwerp dat men ‘internationaal recht’ noemt, en heb ik me ook hier in Colombia weer eens lekker vastgebeten in het onderwerp. De naar mijn idee interessantste maar tegelijk ook moeilijkste takken van het internationaal recht zijn toch wel: mensenrechten, humanitair recht (recht geldig tijdens oorlog en conflict) en internationaal strafrecht. Feit is dat er in deze takken heel wat gereguleerd en vastgelegd is maar dat de naleving een tikje ingewikkelder ligt. Vervolgens is het idee wel om je niet uit het veld te laten slaan door deze kleine ‘complicatie’ maar je gewoon vol overtuiging op een zaak te storten en dan maar gewoon alles gaat benoemen ‘wat in strijd is met’ deze of die regel. Iets waar in sommige (of veel) gevallen eigenlijk geen beginnen aan is. Net zoals de zaak waarop ik op dit moment werk.

Om een idee te geven waar ik me in verdiep, volgen hier de feiten:

Vakantie en een gewapende stillegging

Afgelopen week was een rustig weekje: het nieuwe jaar is net begonnen, iedereen is op vakantie, Bogota is leeg (tenminste wanneer je het vergelijkt met normaal) en ook het zonnetje van vorige week verstopt zich achter de wolken. Ik doe rustig aan, werk halve dagen op kantoor en halve dagen thuis (want ja er is toch bijna niemand), maak zelf yoghurt en ben gister voor de verandering eens recreatief wezen fietsen op de ‘Ciclovia’. Iedere zondag wordt tot een uurtje of twee een heel netwerk aan wegen afgesloten voor het verkeer en hebben voetgangers, skaters en fietsers een paar uur vrij spel. Een hele happening en erg leuk om te zien en om tussen te fietsen.

Gelukkig nieuw jaar! 2012 wordt het jaar van de vrede

Televisiezender Caracol luide het nieuwe jaar groots in. Er stond een groot podium, er waren genoeg mensen, het  geheel werd live uitgezonden en om middernacht was het een feit: het jaar 2012! Welkom geheten door een 15 minuten durend vuurwerkspectakel, afgestoken vanaf de hoogste toren in de stad. Maar er was meer, want 2012 wordt, volgens Caracol, het jaar van de vrede! Een mooi, goed maar ook gedurfd voornemen voor een land dat al zoveel jaren in conflict is.

Er zijn mensen die beweren dat dit conflict anno 2011 of beter gezegd anno 2012 voorbij is en dat het tijd is om vooruit te kijken. De wetgeving die op dit moment  gemaakt en ingevoerd wordt illustreert dit, door verdacht veel lijkt op post-conflict wetgeving (erkenning van slachtoffers, land teruggave, financiele compensatie, de waarheid (en gerechtigheid) etc. etc.). Zelf stuur deze week zowel mijn broertje als moeder op pad door Colombia met de backpack. En fiets ik zelf (zonder helm, wat eigenlijk verplicht is) door deze miljoenenstad, met als enige gevaar dat ik tegen een opengaand portier aanfiets omdat men gewoon niet bedacht is op fietsers. Dingen die niet zouden kunnen in een land dat in conflict is, zou je zeggen.